Józef Klukowski

Żołnierz AK, pedagog, artysta muzyk, kompozytor, popularyzator muzyki.

Syn Antoniny z Chojnackich i Tadeusza Klukowskiego, dyspozytora instrumentów w Filharmonii Warszawskiej, urodził się 12 maja 1905 r. w Warszawie. Ukończył Konserwatorium Warszawskie w klasie perkusji i instrumentów dętych. Jako student grywał w zespole jazzowym. Później rozpoczął współpracę z Filharmonią Narodową i z Polskim Radiem. Przed wybuchem wojny przebywał w Wilnie, gdzie muzykowaniem zarabiał na życie. Wrócił stamtąd pieszo, cudem uniknąwszy aresztowania i wywiezienia na wschód.

Podczas okupacji ppor. rezerwy Józef Klukowski włączył się do ruchu oporu, przyjmując pseudonim „Jasieńczyk”, od rodzinnego herbu. Początkowo były to struktury Związku Obrony Rzeczypospolitej. W roku 1943 jednostki ZOR przyjęła Armia Krajowa. „Jasieńczyk” objął dowództwo plutonu „Alaska”, złożonego z mieszkańców Podkowy i sąsiednich wsi.

Głównym zadaniem „Alaski” było przyjmowanie zrzutów sprzętu wojskowego, broni, amunicji oraz ludzi. Pluton ubezpieczał m.in. akcję w nocy z 9 na 10 września 1943 r., kiedy zrzucono trzech cichociemnych, w tym słynną później kurierkę „Zo”, Elżbietę Zawacką.

Przez pewien czas Józef Klukowski mieszkał w Żółwinie, gdzie ukrywał się i pilnował gospodarstwa Witaczków.

Po Powstaniu Warszawskim w mieszkaniu Klukowskich znalazło przystań bardzo wiele osób, nie tylko z rodziny. Pożywną zupę gotowała dla nich matka Ireny Klukowskiej Alfreda Górska.

Po zakończeniu wojny Józef Klukowski rozpoczął pracę w Filharmonii Narodowej i w Operze Warszawskiej, dla Polskiego Radia pisał piosenki dla dzieci i muzykę do słuchowisk radiowych (Pinokio, Calineczka, Byczek Fernando, W pustyni i w puszczy). Grał na oboju w orkiestrach pod dyrekcją Stefana Rachonia. Przez prawie pięć lat współpracował z Tadeuszem Sygietyńskim, założycielem „Mazowsza”. Ponadto uczył w szkole muzycznej, gdzie założył zespół fletów prostych. Zafascynowany tym instrumentem, opracowywał kompozycje do podręczników dla uczniów szkół muzycznych oraz dla zespołów profesjonalnych. Przez wiele lat pracował w Centralnym Ośrodku Państwowych Szkół Artystycznych, gdzie pełnił między innymi funkcję kuratora szkół muzycznych.

Artystycznych, gdzie pełnił między innymi funkcję kuratora szkół muzycznych.

Był autorem licznych artykułów w prasie specjalistycznej, publikacji i przekładów dotyczących budowy instrumentów dętych, metodyki gry i prowadzenia zespołów. Fletowi poświęcił kilkadziesiąt prac, wśród nich takie, jak: Zespoły fletów prostych, Fistulatores Varsovienses, Szwajcarska metoda wychowania muzycznego, Kapela janczarska jako forma umuzykalnienia, Muzyka i elektrony, Flet prosty jako instrument zespołowy, Instrumenty ludowe, ich twórcy i budowa oraz możliwości wykorzystania w zespołach szkolnych i amatorskich.

W podkowiańskiej szkole zorganizował kapelę janczarską. Działał w lokalnym kole ZBOWiD.

Za działalność w ruchu oporu otrzymał Krzyż Partyzancki i Odznakę Grunwaldzką. Za wieloletnią pracę artystyczną i pedagogiczną został uhonorowany Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski i Złotym Krzyżem Zasługi.

Zmarł 6 września 1997 roku. Pochowany jest, podobnie jak żona, na cmentarzu bródnowskim.