Janusz Regulski

Janusz Regulski

Ekonomista, przemysłowiec, społecznik.

Janusz Regulski

fot. archiwum rodzinne

Janusz Regulski urodził się 27 grudnia 1887 r. w Zawierciu, był synem pracownika kolei. Ukończył szkołę Rontalera w Warszawie, był współorganizatorem strajku szkolnego w 1905 r. Studia ekonomiczne odbywał w Liége, w Belgii. W okresie poprzedzającym I wojnę światową pracował w Hamburgu w koncernie elektrotechnicznym AEG; rozpoczynał ją od pomocnika magazyniera, by w końcu zostać dyrektorem oddziału AEG w Łodzi. Podczas wojny walczył jako oficer armii rosyjskiej, a następnie w I Korpusie Polskim pod dowództwem Józefa Dowbora-Muśnickiego.

 

W roku 1918 wrócił do Warszawy, a w listopadzie następnego roku wziął ślub z Haliną Maciejowską.

 

Podczas wojny polsko-radzieckiej 1920 roku był szefem I Oddziału Kwatery Głównej Wodza Naczelnego w Białymstoku.

 

Od 1918 r. współorganizował spółkę akcyjną „Siła i Światło”. Został jej dyrektorem finansowym, a od 1933 r. dyrektorem naczelnym. Był współtwórcą koncepcji założenia na trasie linii kolei elektrycznej Warszawa–Grodzisk (jedno z przedsięwzięć „Siły i Światła”) wzorcowego osiedla podmiejskiego – Miasta Ogrodu Podkowa Leśna.

„Rok 1923 był znamienny w naszym rodzinnym życiu. Korzystając z trafiającej się okazji, nabyłem dwumorgową działkę z niewielkim domkiem, doskonale usytuowaną, obok wielkiego kompleksu leśnego: młochowskiego Radziwiłłów i brwinowskiego Lilpopów. Administracyjnie działka należała do wsi Żółwin. Obok były tereny majątku Żółwin Michała Natansona i kilka mniejszych posiadłości rolnych, a raczej ogrodniczych. Później, z chwilą zebrania środków materialnych, planowałem przebudowę domu oraz terenowe rozszerzenie posiadłości. Tak powstała podstawa naszej wiejskiej posiadłości zwanej Zarybie. Z biegiem następnych lat stała się ona 40-hektarowym, wzorowym gospodarstwem ogrodniczo-hodowlanym, któremu oboje z żoną poświęciliśmy dużo czasu, zachodu i pieniędzy, a w zamian przeżyliśmy tu wiele i dobrych, i ciężkich chwil, utrwalonych na zawsze w naszej pamięci” – napisał we wspomnieniach.

Janusz Regulski był z ramienia „Siły i Światła” członkiem Zarządu Dóbr Miasta Ogrodu Podkowa Leśna, inicjatorem powstania Towarzystwa Miłośników Miasta Ogrodu Podkowa Leśna (następnie Towarzystwa Przyjaciół). Wchodził w skład pierwszej Rady Gromadzkiej. Wywierał istotny wpływ na założenie i przebieg realizacji tej wyjątkowej koncepcji urbanistyczno-społecznej. Był między innymi pomysłodawcą budowy ośrodka sportowego na terenie parku. Siedzibę ośrodka zaprojektował Juliusz Dzierżanowski, autor planu przebudowy domu w Zarybiu.

 

Pasją Haliny i Janusza Regulskich był automobilizm. Dzięki nim, a zwłaszcza dzięki Halinie Regulskiej, inicjatorce budowy kościoła w Podkowie, Automobilklub Polski patronował temu przedsięwzięciu. Oboje należeli do Automobilklubu Warszawskiego, a Janusz był po wojnie jego honorowym członkiem. Halina i Janusz uprawiali też turystykę samochodową, zwiedzając z dorastającymi dziećmi – Hanną i Jerzym – zachodnią Europę i północną Afrykę. Z myślą o dzieciach założyli na terenie Zarybia boisko do siatkówki i krykieta, kort tenisowy. Korzystali z nich przyjaciele Hanny i Jerzego, nawet w okresie okupacji. W 1942 r. odbyła się nawet „olimpiada” sportowa między młodzieżą mieszkającą w Zarybiu i w Stawisku.

 

We wrześniu 1939 r. Regulski pełnił funkcję komendanta głównego Straży Obywatelskiej, u boku prezydenta Stefana Starzyńskiego; za tę działalność otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oraz Krzyż Walecznych.

 

W czasie okupacji w domu Regulskich przebywali znani działacze podziemia, zwłaszcza z bliskich gospodarzowi środowisk narodowych. Ukrywał się tu między innymi Jerzy Iłłakowicz, szef Wydziału Finansowego Narodowych Sił Zbrojnych, a po powstaniu Zofia i Stefan Korbońscy (Korboński stał na czele Kierownictwa Walki Cywilnej, a po aresztowaniu przez NKWD przywódców Państwa Podziemnego był Delegatem Rządu na Kraj). Na terenie Zarybia ukrywano broń ze zrzutów oraz „cichociemnych”.

 

Po powstaniu, z ramienia Rady Głównej Opiekuńczej, jako sanitariusz Czerwonego Krzyża, niósł pomoc mieszkańcom Warszawy osadzonych w obozie pruszkowskim. U kresu wojny Zarybie udzieliło gościny i wsparcia kilkuset osobom.

 

Po wyzwoleniu pracował w zarządzie EKD, organizując komunikację autobusową. Działał też w Automobilklubie i Polskim Związku Łowieckim. Jednakże 3 marca 1948 r. został aresztowany przez UB. Po trzech latach śledztwa skazano go na 14 lat więzienia (sąd oczyści go z zarzutów w 1958 roku).

 

Po uwolnieniu w roku 1955 był do 1972 kierownikiem Spółdzielni Budowlano-Mieszkaniowej „Miastoprojekt”.

 

Janusz Regulski zmarł 17 kwietnia 1983 r., pochowany jest na Cmentarzu Powązkowskim.

 

Na podstawie: Biogram Janusza Regulskiego w „Roczniku Podkowiańskim” 1986, nr 1, wyd. Parafialny Komitet Pomocy Bliźniemu, str. 45-46; Małgorzata Witells, „Album z Podkową”, Biblioteka Podkowiańska Tom III, 1996, wyd. TPMOPL, str. 19-30, Janusz Regulski, „Blaski i cienie długiego życia”1980, wyd. Instytut Wydawniczy PAX.