Jacek Maziarski

Jacek Maziarski

dziennikarz, działacz opozycyjny

Jacek Maziarski

fot. archiwum rodzinne

Jacek Maziarski urodził się 20 stycznia 1937 r. Pochodził z rodziny galicyjskiej i Galicję przez całe życie darzył wielkim uczuciem. Ale bardzo związany był też ze Śląskiem, gdzie się wychował. Ukończył polonistykę na UJ, tamże obronił doktorat z teorii literatury i w 1957 r. zadebiutował jako dziennikarz w „Tygodniku Powszechnym”. Pracę naukową w Krakowie uniemożliwiło mu SB, kiedy odmówił współpracy. I od 1957 r., o czym świadczy jego teczka – był inwigilowany.

 

Od końca lat 50. dziennikarz, publicysta „Polityki” i „Kultury”. Członek SD (wystąpił w 1971 r.). Uczestniczył w pracach Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. We wrześniu 1980 r. był współzałożycielem i wiceprzewodniczącym Komisji Zakładowej NSZZ ,,Solidarność” w Wydawnictwie Współczesnym. Jako przedstawiciel prasy uczestniczył w obradach I Zjazdu NSZZ ,,Solidarność” w Gdańsku (1981)..

W stanie wojennym zasłynął najkrótszym ze swoich tekstów – ogłoszeniem w „Życiu Warszawy”: „Szukam uczciwej pracy”. Prowadził antykwariat, który stał się też miejscem opozycyjnego „knucia”, jeździł po parafiach całej Polski z odczytami i zawarł tam przyjaźnie, które przetrwały do końca jego życia. Pisał w wielu podziemnych pismach i wydawnictwach – m.in. w Niezależnej Agencji Informacyjnej, tygodniku „Przegląd Wiadomości Agencyjnych”, miesięczniku „Poglądy” i wydawnictwie MYŚL, podpisywał się trzema gastronomicznymi pseudonimami – S. Tylżycki, Józef Golonka i Józef Piwko.

Od 1987 r. publikował w tygodniku „Ład” stały felieton „W kółko to samo”. Za niezależność i nonkonformizm otrzymał w 1990 r. Nagrodę Kisiela (pierwsze rozdanie, jedyne nagrody przyznane osobiście przez Stefana Kisielewskiego). Razem z żoną Anną był autorem pierwszego polskiego przekładu fragmentów książki Normana Daviesa Boże igrzysko i współautorem licznych wydanych w drugim obiegu książek (Rubikon ‘81, Myśli o naszej Europie). Swoje felietony wydał w tomie Odpowiedź polskiego barbarzyńcy.

 

Uczestniczył w pracach Rady Programowej ,,Solidarności ” i do 1989 r. – Biura Społeczno-Politycznego Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej NSZZ ,,Solidarność”.

 

Od maja 1990 r. do maja 1991 r. był zastępcą Jarosława Kaczyńskiego, redaktora naczelnego „Tygodnika Solidarność”.

 

W 1990 r. pracował krótko jako podsekretarz stanu w kancelarii prezydenta Wałęsy. Był współzałożycielem i przewodniczącym Porozumienia Centrum, a w latach 1991–1993 posłem na Sejm z jego listy. Po rozwiązaniu Sejmu przez Wałęsę wrócił do dziennikarstwa w Polskim Radio, później w telewizji – jako szef Wiadomości TVP1. Z pracy w telewizji zrezygnował w proteście przeciw manipulacjom politycznym. Wycofał się z polityki, tłumaczył literaturę anglojęzyczną, z zamiłowaniem fotografował Podkowę Leśną, w której mieszkał od 22 lat; w ostatnim okresie współpracował z portalem www.niepoprawni.pl. Sensem Jego życia zawsze była praca.

 

Zmarł 27 maja 2009 r. w Podkowie Leśnej. Prezydent RP Lech Kaczyński odznaczył go pośmiertnie Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

 

Anna Maziarska