Irena Klukowska

Lekarz stomatolog, żołnierz AK „Ala”.

Urodziła się w Warszawie 21 marca 1912 r. W 1938 r. ukończyła studia i wraz z mężem Józefem Klukowskim zamieszkała w Podkowie Leśnej przy ul. Lotniczej 6. Dom nazywał się „Laleńka”, zbudowany był w 1925 r. i należał do pani Kobierzyckiej. Jeszcze w 1938 r. otworzyła gabinet dentystyczny – pierwszy u Anny i Stefana Bonikowskich przy ul. Brwinowskiej, następny w budynku, w którym mieszkała. Miała wielu pacjentów, opatrunki osobom z bólem zakładała bezpłatnie.

Podczas okupacji Irena i Józef Klukowscy należeli do ruchu oporu. Irena, pseudonim „Ala”, była łączniczką. W jej gabinecie, który był punktem łączności, składano meldunki pisemne i ustne, pod pozorem oczekiwania na poradę lekarską. „Tu też składano do rozdziału prasę podziemną, przekazywano do odbioru broń. W mieszkaniu odbywały się spotkania i narady członków ruchu oporu ZOR (Związek Obrony Rzeczpospolitej) i AK” (Z notatek J. Klukowskiego).

Po upadku Powstania Warszawskiego Irena Klukowska jako sanitariuszka niosła pomoc chorym i rannym mieszkańcom stolicy wysiedlonym do przejściowego obozu w Pruszkowie. Wielu osobom pomogła wydostać się z obozu, narażając własne życie. Dwukrotnie znalazła się w grupie przeznaczonych na rozstrzelanie.

Pracowała bardzo dużo, miała tak wielu pacjentów, że musieli czekać na klatce schodowej. Kiedy jej gabinet upaństwowiono, przeniosła się do ośrodku zdrowia przy ulicy Orzechowej, a później do nowej przychodni przy ulicy Błońskiej. Przepracowała w Podkowie 45 lat. Była pogodna, lubiła swoją pracę i ludzi, była życzliwa, delikatna i lubiana przez pacjentów.

Zmarła 11 marca 1990 r., wkrótce po przejściu na emeryturę. Jest pochowana na cmentarzu bródnowskim w Warszawie, w grobie rodzinnym.